Los nudillos golpean los cristales de un bar en una esquina. Hasta mí arriba mi nombre que me busca entre la lluvia.
Es grato oír el nombre que uno lleva.
Es grato descubrir que uno aún importa. Que importa a sus amigos que le llaman cuando pasa uno andando por la calle.
José María Fonollosa
El título del post no es el del poema, sino parte de lo que recordaba de él. Es el poema 14 de Destrucción de la mañana, o eso dice internet. A Fonollosa no lo tengo.
Este blog vuelve a su espíritu primitivo de bloc de notas y, si bien temo que se me ha pasado la emoción del principio de hacer varios posts diarios, seguro que sí puedo hacer varios semanales.
Me molan más las de cola de pez por lo de que viven en el mar, pero las de cola de serpiente (véase Melusina) también tienen su encanto. Esta es de Isobel Lilian Gloag, una señora a la que no acabo de descubrir del todo y la tenía por ahí con idea de ponerla, en su día, en el fotolog y, claro, con lo de que me cerraran sistemáticamente por desnudos menos explícitos, nunca llegué a ponerla. Ahí queda.
Mi catalán no está para hacer traducciones, lo siento. Seguro que en algún punto de google hay una traducción o, en su defecto, un traductor.
(Editado: La Comtessa d'Angeville amablemente nos ha traducido el texto en los dos primeros comentarios)
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Fa tres dies que no dormo, quatre o cinc no m'en recordo, em vaig trobar al Quimet a Isona, vens ara a fer-ne una copa? que m'en vull anar a dormir d'hora, la seva xicota ens mana: aneu a tirar la basura, dins el cubell de la plaça, però en Quimet agafa el cotxe, rumbo a un poble de Segur, i vuit o nou o deu cubates, i a un garitu que hi ha al centro, quan ja estàvem mig borratxos, vam dir anem-n'hi a fer curves, fes-te un porro més enllà, ja que estàvem per Pallars, vam anar a sota a comprar, loteria Ca La Bruja, per poder seguir la juerga fins Nadal. I després cap a Puigcerdà, i allà dalt de la muntanya, vam parar a fer una pixada, però vam veure com florien, bolets a les cagades, i aquests son bolets d'aquells, que me fan girar el cervell, i ens em vam menjar uns doscents puja al cotxe i a Cerdanya, tornem-ne cap a la Seu d'Urgell, yuhuuu!!
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Si no es fan gaires barrejes, els bolets no pujen gaire, però amb uns porros y uns cubates y un parell o tres de rayes, pujen que es una passada, i en comptes de tornar a casa, vam xuparnos la Collada de Tosses d'una tirada, i no se com vam parar a Berga, i vam conéixer dues nenes, i a Puig Reig ens vam fer uns whiskys, i despres vam pillar uns éxatsis, per fer-nos a les titis, una treballava al super, l'altre tenia molt vici, i un polvet vora del riu, i la lluna que ens somriu, i jo sóc un gran fan del sexe, això es perfecte, tias buenas, mucha droga, dale fuerte! qué feliç! cagüen la puta i aquest cop he estat de suerte, que resabia es la natura, que ens crea i tambe ens ajunta, l'un per l'altre això no para nooo!!
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Adios muy buenas! amiguetes... marxem cap a Vic per feina, i al casino uns bons cuabatas, vaig vomitar a la façana, de la Casa Tarradellas, ja tornavem des de Vic, i a la rotonda d'Hostalric, ens va parar la policia, puto control d'alcholèmia, verge santa quina angúnia, però en Quimet treu la pistola, i tirant tiros als pitufos, jo me cagüen els controls, i aviso als mossos d'escuadra, que no me toquin mes els ous!! Collons Quimet que fort que vaas! t'has cargat tres policies, em sembla que t'has passat! cagant osties cap a Breda, para al bar, pillem benzina, i una mica d'heroína, ni hi ha res com el cavall, per tirar el susto cap avall. ja una mica mes calmats, vam robar, per si de cas, un altre cotxe per fugir, vam cambiar el golf GTI, per un mercedes, JODETEEE
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Reconec que vam fer voltes, per arribar a Barcelona, que boniques son les platges de Girona! des de Blanes fins a Tossa i Cadaqués, i un vell pescador ens diguè, que ens va veure per Lloret, però si he de ser sincer, jo no m'en recordo de res, vols dir que crec que va estar molt bé, de Sant Pol fins a la Mina, hi ha un camí secret que et porta, directe cap a la gloria. de la Rambla al kentucky, passa per la plaça del Tripi... vés-te'n al Harlem i al Glaciar, i despres cap al Sidecar, del Jamboree al Luz de Gas, no es gran cosa la ciutat, cada cop està mes sosa, i aquest cony de Barcelona, em sembla cada cop mes, com un poble de mala mort.
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Anem-nos'en de la capital, anem-nos'en que se'ns fa tard, fotent curves pel Garraf, i amb les motos que em robat, sense faros i borratxos, collons quin cego que portem, collons que bé que ens ho passem, com el Vallès no hi ha res, excepte el vi del Penedès, un Martini a Vilafranca, visca el Barça i Vilanova, de Reus cap a Tarragona, se'ns acaba Catalunya, doncs tornem cap a Tortosa, que bonic que es prendre el Sol! i rere la xemeneia de la nuclear d'ascó, jo soc d'un racó del món, que la putejat tothom, ja estic fart de veure el món, em va dir el Qumiet tot must, Catalunya ha crescut molt, es el pais mes gran del mon, però el meu poble es el millor, vull tornar-me amb els meus porcs, va arribar el moment solemne, jo em sincero, ell es sincera, no som res Quimet, de veres, va tornem cap a caseta.
Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç. Bona nit. molt bona nit m'en vaig al llit que estic borratxo i sóc feliç.
Sempre hi ha un moment de juerga, que un es mira despres pensa, el perquè de l'existència, va deixa`t de tantes osties, t'has passat de cocaína!, i vam tornar cap a Vallclara, a la piscina fem un cubata, i esmorzar a la Panadella, despres per frenar la resaca, dos gintonics a Igualada, tothom sap que a Montserrat, que es on viu la Moreneta, i als nens de l'Escolanía, que els vesteixen amb faldilles, i els confons amb una tía, i del cego que portàvem, ja casi que ens els follàvem, menos mal gràcies al bisbe, no toqueu la criatura, que es un noi no es una tia, cagüen déu, cagüen el bisbe, que ens està axafant la festa, Catalunya quina merda!, Cervera, Agramunt, Artesa, i per fi vam arribar a Isona, vam anar a tirar la basura, al cubell de la plaça, i despres vam tornar a casa, no ha estat mal, quimet, la juerga, aquesta juerga catalana!!...
Según tenga el día entiendo de una forma o de otra la canción de los cojones. Lo de "de los cojones" es gratuito, claro que me gusta. No me maten, fans de Pulp.
Además, es banda sonora (tampoco me maten todos aquellos que dicen soundtrack por vivir en un país más civilizado que el mío: para mí es banda sonora) de la adaptación de Grandes Esperanzas de Cuarón, que debe ser la última película que vi "porque la echaban por la tele". No recuerdo haber encendido la tele desde entonces (ahora tengo internet y no me quedo nunca sin cosas que ver). La película de la frase-estado de facebook de ayer que algunos habéis visto (y comentado) de "¿Qué se siente cuando no se siente nada?". No sé si sale en la novela.
Don't bother saying you're sorry Why don't you come in Smoke all my cigarettes again Every time I get no further How long has it been? Come on in now, wipe your feet on my dreams You take up my time Like some cheap magazine When I could have been learning something Oh well, you know what I mean, oh I've done this before And I will do it again Come on and kill me baby While you smile like a friend Oh and I'll come running Just to do it again You are the last drink I never should have drunk You are the body hidden in the trunk You are the habit I can't seem to kick You are my secrets on the front page every week You are the car I never should have bought You are the dream I never should have caught You are the cut that makes me hide my face You are the party that makes me feel my age Like a car crash I can see but I just can't avoid Like a plane I've been told I never should board Like a film that's so bad but I've got to stay till the end Let me tell you now: it's lucky for you that we're friends.
Últimamente tengo cada día más claro que debo ser gilipollas.
domingo, 22 de noviembre de 2009
Suenan canciones tristes y yo odio la ciudad donde he crecido. Las dos cosas son recurrentes pero sólo busco la primera. Me gustan las canciones tristes. Y los libros y las películas. Eso no implica necesariamente que SÓLO me gusten las canciones, libros y películas tristes. Desconfío por naturaleza de aquellos que no dejan un espacio a la catarsis, esa gente que es absurdamente feliz. He dicho absurdamente feliz, no feliz a secas. Claro que ser feliz es bueno, pero no vivir en un mundo de gominola.
También estuve con Jose hoy. Jose es feliz (de un modo sano, no absurdo) y está viviendo el amor de una forma que, como le dije escojonándome me provoca una curiosa mezcla de "repulsión y envidia sana". Lo de la repulsión era por putear y porque estaba en momento "jo, ¡qué enamorado estoy!" y lo de la envidia sana no es del todo cierto pero me encanta verlo así. Me gusta ver a la gente feliz y enamorada.
Y tuve un arranque consumista en el que me compré varios pañuelos (empiezo a ser de esa gente que nunca tiene suficientes pañuelos), uno de ellos el clásico universal de ponerse en la cabeza. Empiezo a tener un largo de pelo que pide a gritos un corte o una diadema (o ambas cosas) y éstas (quien dice diadema dice pañuelo) siempre me han gustado pero hace siglos que no las uso. También me he comprado DOS barras de labios para regocijo de Jose que se preguntaba cuándo me había convertido en una mujer y que se ha llevado un beso mío en una servilleta de recuerdo. Eso también le hacía gracia, claro. Decía que, antes de darle el beso a la servilleta parecía la Juani (la de la película de Bigas Luna) teniendo que ser un zapato. Adoro a Jose. Sí, eso también es recurrente.
Me dolerás todavía muchas veces. Iré apartando sueños y tú estarás al fondo de todos mis paisajes. Tú con tu misterio y tu extraña victoria. Amor, ¿quién te ha dado esa fuerza de pájaro, esa libre arrogancia de mirar las estrellas por encima del hombro? ¿Quién eres que destruyes mi corazón y puedo, sin embargo, existir? ¿Se vive en la muerte? Se vive con el alma en desorden y la carne desmoronándose en el vacío? Nunca te tuve miedo y, sin embargo, ahora te rehuyo porque eres como un dios que me hace daño cada vez que me mira. Abandonaré todo lo que me estorba, todo lo que dificulta la huida y escaparé por la noche adelante, temerosa de ti, temerosa de esta grandeza que intuyo, de este fulgor, de este cielo que palpita en tus manos abiertas. Me dolerás todavía muchas veces y cada vez me extasiaré en mi daño.
Susana March
Lo peor de todo es que me temo que sí. De momento, hemos superado el último. Ampliamente. El otro día lo confirmé. Yupi.
Y dada la escasez de varones heterosexuales interesantes en Santiago creo que voy a vivir en este estado de beatitud sentimental por mucho mucho mucho tiempo. Por favor. Karma, me lo debes.
Cuando Narciso murió, el río de sus delicias se transformó de una copa de agua dulce en una copa de lágrimas saladas, y las Oréades vinieron llorando por los bosques a cantar junto al río y a consolarle.
Y cuando vieron que el río habíase convertido de copa de agua dulce en copa de lágrimas saladas deshicieron los bucles verdes en sus cabelleras. Y gritaban al río y le decían:
-No nos extraña que le llores así. ¿Cómo no ibas a amar a Narciso con lo bello que era?
-¿Pero Narciso era bello?
-¿Quién mejor que tú puede saberlo? -respondieron las Oréades- Nos despreciaba a nosotras, pero te cortejaba a ti, e inclinado sobre tus orillas, dejaba reposar sus ojos sobre ti, y contemplaba su belleza en el espejo de tus aguas.
Y el río contestó:
-Si amaba yo a Narciso, era porque, cuando inclinado en mis orillas, dejaba reposar sus ojos sobre mí, yo veía reflejada mi propia belleza en el espejo de sus ojos.
Oscar Wilde
Uno de los textos de Oscar Wilde que más he citado en la vida. Y eso que Oscar lleva en la mía desde que, antes de saber leer, mi madre me contase casi cada día una versión distinta de "El fantasma de Canterville" (sólo tenían en común a Virginia -que seguro que en alguna se llamó María-, la mancha que cambiaba de color, las perdices y a los gemelos haciéndole cabronadas al pobre del fantasma) y, ya aprendiendo, mi primer troquelado (y uno de mis primeros recuerdos) fuera "El príncipe feliz".
Sospecho, por cierto, que mi madre tenía algo que ver con los guiones de las cuchucientas versiones cinematográficas que de "el fantasma" han sido.
martes, 10 de noviembre de 2009
CONFIDENCIAS
Porque no lo quisiste no tuviste mi amor. Pablo Neruda
Porque éramos amigos y, a ratos, nos amábamos Rosario Castellanos
la avisé es probable que sea este beso un beso menos luego que la idealización es una autoidealización somos lo que deseamos todo cuerpo es un palimpsesto que aquí no se dan las acacias que un día no tendrás espejo en que extasiarte
tú preferiste otrosí los caminantes al camino los marineros al mar los bebedores al vino los funtivos a la función los psicólogos a los locos los lectores a los libros las memorias a los recuerdos las biografías a mi vida concurrida muchacha impoluta
Federico J. Silva
Repito entrada, algo que no me hace demasiada gracia hacer pero que no es de este blog sino de otro y ya de hace cerca de un año, según dice allí. Al señor lo descubrió María en una excursión a la biblioteca (le llamó la atención el título del libro: Ese hombre que está junto a tí al borde extático del precipicio) y nos tuvo emocionadas (más a ella que a mí, por eso de que era quien tenía el libro) las dos semanas que duró el préstamo. Entonces María vivía en la city y yo me pasaba media vida en su sofá.
El bueno del hombre podría haber escrito el poema pensando en mí pero no me conoce. O eso creo. O espero.
El de Rosario Castellanos citado da auténtico pavor y, como la amo, os lo dejo también.
AJEDREZ
Porque éramos amigos y, a ratos, nos amábamos; quizá para añadir otro interés a los muchos que ya nos obligaban decidimos jugar juegos de inteligencia.
Pusimos un tablero enfrente de nosotros: equitativo en piezas, en valores, en posibilidad de movimientos.
Aprendimos las reglas, les juramos respeto y empezó la partida.
Henos aquí hace un siglo, sentados, meditando encarnizadamente cómo dar el zarpazo último que aniquile de modo inapelable y, para siempre, al otro.
Rosario Castellanos
Ahora respiramos todos y seguimos leyendo cualquier otro blog. ¿Sí?
Descubro (directamente en internet porque casi no está traducida) a Marias Polydouri (1902-1930), que llevaba con Kostas Karyotakis la que la Wikipedia describe inquietantemente como una relación desesperada pero incompleta y que escribió eso tan bonito de que él era bello como los elegidos por la muerte. La relación desesperada pero incompleta (cuanto más lo leo, más inquietud me provoca) transcurrió entre 1922 y 1925; Karyotakis intentó ahogarse y se pegó el tiro en 1928 y ella se suicidó (se inyectó morfina) en 193o. Llevaba cuatro años en un manicomio, estaba tuberculosa y parece ser que, entre una cosa y otra, había vivido en París, a donde se fue porque Kostas Karyotakis no quiso casarse con ella. Esperemos que sea eso lo incompleto de la relación y, de ser así, huyamos de las mentes conservadoras. La cuestión es que leí el primer poema, me gustó, leí el segundo, me gustó más y sólo encontré otros dos, así que dejo los cuatro. Hay alguno más en inglés y los datos que encontré son más o menos esos con variantes.
A un amigo
Vendré un atardecer, doblando por el recodo que me coge; Vendré para encontrarte a solas con tu viejo sueño. El anochecer arrastrará sus nubes leves pesadamente pasando frente a tu ventana solitaria.
Me recibirás en tu aposento silencioso y habrá libros en torno, abandonados en un hondo silencio. Nos sentaremos uno junto al otro. Hablaremos de las cosas que se van, de las que han muerto antes de que las perdamos, de la amargura de la vida sin sentido, del tedio, del no esperar que nada se realice, del desaparecer… Y poco a poco en la oscura quietud, se apagarán también nuestras palabras y el postrer pensamiento.
Más la noche acudirá a detenerse en la ventana; mezclará brisas y aromas y claridad de estrellas con el gran llamado que Naturaleza exhale, con tu pecho que el silencio no habrá de proteger.
Soy la flor
Soy la flor que apacienta al sigiloso y oculto gusano. No me somete el rigor del estío, como a las otras, ni de mi cara mustia, de uno en uno, han de caer los pétalos. Aunque los buenos hados y los malos me tiendan su celada, como si fueran mariposas en torno, lo que siento es un vaivén.
Soy la flor que apacienta al sigiloso y oculto gusano. Ya engendrada y nacida, en medio de mi alma el mal hace su nido. Y soy la vida, y soy el caos, y nada espero de la suerte bufa. Alzo mi cuerpo esbelto y bello y no habrá quien pueda emularme. Mas cuando enseñe a las estrellas mis heridas, estaré muerta.
Traducción de Juan Manuel Macías
Sólo porque me amaste
No canto sino porque me amaste en los años pasados. Y ya con el sol, con presentimientos de verano, ya con lluvia y con nieves, no canto sino porque me amaste. Sólo porque me tuviste entre tus brazos una noche y en los labios me besaste, sólo por eso soy hermosa como un lirio siempre abierto y aún conservo un temblor en mi alma sólo porque me tuviste entre tus brazos. Sólo porque tus ojos me miraron con el alma en la mirada, orgullosa me adorné con la corona más excelsa de mi existencia; sólo porque tus ojos me miraron. Sólo porque me amaste he nacido, por esto se dio mi vida; en el triste vivir no realizado mi vida se cumplió. Sólo porque me amaste he nacido. Sólo porque tan bellamente me amaste viví para multiplicar mis sueños, amado mío, que cual astro te pusiste. Y así en tal dulzura muero sólo porque tan bellamente me amaste.
Sotiría
Que pase ya el día con la luz. ¿Por qué tarda tanto la noche? En la sombra de los pinos un sillón me espera. Se apagarán las luces de las salas y el sueño vendrá cual un desmayo. Aquí una cama vacía no produce ninguna impresión. Se ahondará la noche en el miedo cuando el viento llegue repentino. El eucalipto sacudirá su cabellera junto con los secretos de los sueños.
Realmente el tercero no me gusta, pero supongo que se referirá a Kostas Karyotakis y... bueno... la entrada iba a ser suya.
Y, ya que estamos, el dedicado a Karyotakis tras su muerte. Hay quien dice que es sólo una suposición. Yo sólo sé sobre ella lo que he puesto arriba así que supongo que estoy condicionada para suponerlo.
To a young man who committed suicide
A spirit kept pursuing him in the dark expanses of his life. His occupations, his joys at a nod became pretexts of his vital drive.
His lovely books, thought, a momentary haunt. His love a violent sight. Later his face filled with mystery and nothing around him was right.
A curious stranger, he wandered among us in altered mien and grim. He did not gainsay our suspicion that something frightful awaited him.
He was strangely handsome, like those whom death had singled out. He yielded to the direst dangers as if something guarded him throughout.
One morning, in a walnut casket we found him dead with a mark on the temple. All of him was like a victory, like light casting around him in the dark.
He had such simplicity and serenity, a smiling form living again! As if all of him had become a Eucharist and the cause had marked him in vain.
Se te queres matar, por que não te queres matar? Ah, aproveita! que eu, que tanto amo a morte e a vida, Se ousasse matar-me, também me mataria... Ah, se ousares, ousa! De que te serve o quadro sucessivo das imagens externas A que chamamos o mundo? A cinematografia das horas representadas Por atores de convenções e poses determinadas, O circo policromo do nosso dinamismo sem fím? De que te serve o teu mundo interior que desconheces? Talvez, matando-te, o conheças finalmente... Talvez, acabando, comeces... E, de qualquer forma, se te cansa seres, Ah, cansa-te nobremente, E não cantes, como eu, a vida por bebedeira, Não saúdes como eu a morte em literatura!
Fazes falta? Ó sombra fútil chamada gente! Ninguém faz falta; não fazes falta a ninguém... Sem ti correrá tudo sem ti. Talvez seja pior para outros existires que matares-te... Talvez peses mais durando, que deixando de durar...
A mágoa dos outros?... Tens remorso adiantado De que te chorem? Descansa: pouco te chorarão... O impulso vital apaga as lágrimas pouco a pouco, Quando não são de coisas nossas, Quando são do que acontece aos outros, sobretudo a morte, Porque é coisa depois da qual nada acontece aos outros...
Primeiro é a angústia, a surpresa da vinda Do mistério e da falta da tua vida falada... Depois o horror do caixão visível e material, E os homens de preto que exercem a profissão de estar ali. Depois a família a velar, inconsolável e contando anedotas, Lamentando a pena de teres morrido, E tu mera causa ocasional daquela carpidação, Tu verdadeiramente morto, muito mais morto que calculas... Muito mais morto aqui que calculas, Mesmo que estejas muito mais vivo além... Depois a trágica retirada para o jazigo ou a cova, E depois o princípio da morte da tua memória. Há primeiro em todos um alívio Da tragédia um pouco maçadora de teres morrido... Depois a conversa aligeira-se quotidianamente, E a vida de todos os dias retoma o seu dia...
Depois, lentamente esqueceste. Só és lembrado em duas datas, aniversariamente: Quando faz anos que nasceste, quando faz anos que morreste. Mais nada, mais nada, absolutamente mais nada. Duas vezes no ano pensam em ti. Duas vezes no ano suspiram por ti os que te amaram, E uma ou outra vez suspiram se por acaso se fala em ti.
Encara-te a frio, e encara a frio o que somos... Se queres matar-te, mata-te... Não tenhas escrúpulos morais, receios de inteligência! ... Que escrúpulos ou receios tem a mecânica da vida?
Que escrúpulos químicos tem o impulso que gera As seivas, e a circulação do sangue, e o amor?
Que memória dos outros tem o ritmo alegre da vida? Ah, pobre vaidade de carne e osso chamada homem. Não vês que não tens importância absolutamente nenhuma?
És importante para ti, porque é a ti que te sentes. És tudo para ti, porque para ti és o universo, E o próprio universo e os outros Satélites da tua subjetividade objetiva. És importante para ti porque só tu és importante para ti. E se és assim, ó mito, não serão os outros assim?
Tens, como Hamlet, o pavor do desconhecido? Mas o que é conhecido? O que é que tu conheces, Para que chames desconhecido a qualquer coisa em especial?
Tens, como Falstaff, o amor gorduroso da vida? Se assim a amas materialmente, ama-a ainda mais materialmente, Torna-te parte carnal da terra e das coisas! Dispersa-te, sistema físico-químico De células noturnamente conscientes Pela noturna consciência da inconsciência dos corpos, Pelo grande cobertor não-cobrindo-nada das aparências, Pela relva e a erva da proliferação dos seres, Pela névoa atômica das coisas, Pelas paredes turbihonantes Do vácuo dinâmico do mundo...
Começo a conhecer-me. Não existo. Sou o intervalo entre o que desejo ser e os outros me fizeram, ou metade desse intervalo, porque também há vida ... Sou isso, enfim ... Apague a luz, feche a porta e deixe de ter barulhos de chinelos no corredor. Fique eu no quarto só com o grande sossego de mim mesmo. É um universo barato.
(outro)
Esta velha angústia, Esta angústia que trago há séculos em mim, Transbordou da vasilha, Em lágrimas, em grandes imaginações, Em sonhos em estilo de pesadelo sem terror, Em grandes emoções súbitas sem sentido nenhum.
Transbordou. Mal sei como conduzir-me na vida Com este mal-estar a fazer-me pregas na alma! Se ao menos endoidecesse deveras! Mas não: é este estar entre, Este quase, Este poder ser que..., Isto.
Um internado num manicômio é, ao menos, alguém, Eu sou um internado num manicômio sem manicômio. Estou doido a frio, Estou lúcido e louco, Estou alheio a tudo e igual a todos: Estou dormindo desperto com sonhos que são loucura Porque não são sonhos. Estou assim...
Pobre velha casa da minha infância perdida! Quem te diria que eu me desacolhesse tanto! Que é do teu menino? Está maluco. Que é de quem dormia sossegado sob o teu teto provinciano? Está maluco. Quem de quem fui? Está maluco. Hoje é quem eu sou.
Se ao menos eu tivesse uma religião qualquer! Por exemplo, por aquele manipanso Que havia em casa, lá nessa, trazido de África. Era feiíssimo, era grotesco, Mas havia nele a divindade de tudo em que se crê. Se eu pudesse crer num manipanso qualquer — Júpiter, Jeová, a Humanidade — Qualquer serviria, Pois o que é tudo senão o que pensamos de tudo?
Fui inmunizada a tiempo y para siempre con un beso anacrónico y la entrega ficticia —capaz de simular hasta el rechazo— y por el juramento, que no es más retórico porque no es más solemne.
No, no temí la pira que me consumiría sino el cerillo mal prendido y esta ampolla que entorpece la mano con que escribo.
Había una vez una película maravillosa llamada Donnie Darko. Había también una ex-niña (eterna post-adolescente) que creía en la posibilidad de una mitología contemporánea. También tenía una gata que se llamaba Folerpa, pero esa es otra historia y debe ser contada en otra ocasión.
La cuestión es que la ex-niña amaba profundamente Donnie Darko y, tras un par de días enferma con delirio febril incluído "soy un esciápodo, soy un esciápodo" en sofá del hostal vampiro, decidió ver la segunda parte en el sofá de su casa. Sí, la SGAE y el gran conejo Frank (¿por qué siempre es el conejo Frank, hasta cuando no se llama Frank el responsable de la muerte de la chica? ¿por qué siempre tiene que morir alguien alternativo para que no se muera la chica?) me castigan por ver online una película que ni pasó por las salas de cine.
¿Qué es S. Darko? Ante todo un ejemplo de "para hacer esto, casi mejor te quedabas en tu casa comiendo palomitas y viendo cine de verdad" pero también (y por eso no puedo criticarla del todo -me quedaré en un 98%) un ejemplo de lo que a Meryone (esa ex-niña, eterna post-adolescente) en el fondo siempre le llamará la atención: un "y ahora, ¿qué?". Exactamente igual que cuando decimos que a la Cenicienta se le llenaron de durezas los pies o que menos mal que Romeo y Julieta murieron a tiempo. "Sí, cariño, soy muy feliz, voy a comprar yogures." Lo que hicieron los griegos (¡dios!, ¡aquellos tiempos en que las segundas -o enésimas- partes las escribía gente como Eurípedes! denle la vuelta a todo como hacen varias veces en S. Darko y déjenme en la Grecia Antigua, por favor. Pregunten por la hetaira Meryone) y lo que mandé hacer a mis alumnitos durante las tres (¿o habían sido cuatro?) clases que di en las prácticas del CAP. O sea, Meryone no puede criticar totalmente S. Darko sin ser muchísimo más incoherente de lo que suele ser.
Pero las buenas intenciones no sólo producen mala literatura; también pueden producir malas películas y S. Darko es una mierda pinchada en un palo. Me parece maravilloso que alguien fantasee en su casa comiendo palomitas y viendo la original (no, no como palomitas mientras veo películas, no habitualmente) con qué había sido de la cría que hablaba de unicornios y bailaba. Yo también. De la cría, de la hermana mayor, de Gretchen, del padrastro (que ni sale) y de todos los putos personajes. Si sabrían remotamente lo muchísimo que había cambiado su vida porque Donnie estaba en la cama en lugar de siguiendo a un conejo muy grande y muy feo. Si Frank, si Gretchen, si el personaje del difunto Patrick Swayze cuyo nombre no recuerdo, sabían por lo poquísimo que se habían librado. Cómo coño se encajaría en la familia que un motor de un avión hubiera matado al hijo ¿mayor? ¿mediano?. Como yo, cientos de personas. Y no, no hicimos una segunda parte y tampoco fue sólo exactamente por falta de conocimientos de cómo hacer una película.
Pero hete aquí que no estamos en el 88 sino en el 95. Meryone tenía respectivamente cinco y doce años. Samantha (sí, la niña encantadora que lleva el peluche del unicornio en el avión del que cae el motor que mata a su hermano) diez y diecisiete. Disque la actriz es la misma y, bueno, vale. Lo será. No tienen por qué mentir. Es hippie y se ha ido de casa (siete años después) porque no soporta más las consecuencias de la muerte de su hermano. Lógico. Tiene una amiga más hippie que ella y es ella misma tremendamente azulada y maquillada quien se presenta cual conejo Frank ante el loco del pueblo. Ah, no lo he aclarado: ahora la prota es femenina porque está buena. O sea, no es que Jake Gyllenhaal no me parezca (en esta película) infinitamente más interesante, pero como que luce menos. Porque encima, eso. No es cómo le fue a la cría tras la muerte de Donnie, no. Eso realmente no importa. Es una excusa para hacer salir más cosas simpáticas del plexo solar de la peña, para reaprovechar el disfraz de conejo (claro que hay conejo: ¿alguien lo dudaba?) y para demostrar que a veces uno está más guapo callado. O sin dirigir películas.
También hay supuestos guiños a la primera que hacen notar más que no, que no había que hacerla. Las nubes las cosas que van a cámara rápida hacia delante o hacia atrás y... que el único que es realmente malo escapa. Bueno, en S. Darko escapaba igual porque el pobre del zumbao del pueblo (el único que puede salvar el mundo muriendo él y que tiene, repito, parecido con Donnie), por lo de que quedó tocado tras la operación Tormenta del Desierto, termina en la cárcel.
¿Había hablado de la banda sonora? ¿Para qué? No merece la pena. La de Donnie Darko la tengo sonando ahora mismo para hundirme más todavía en la miseria.
Ah, otra aclaración que tenía que haber hecho antes: la ex-niña, eterna post-adolescente melodramática tiene tendencia a hacer cosas que no le hacen ningún bien. Ver S. Darko no es de las más graves: es peor estar escuchando la banda sonora para regodearse en las diferencias y/o(/u) plantearse seriamente volver a ver la historia del conejo gigante que resulta ser amigo de hermana por enésima vez. No porque sea malo en sí mismo revisitar Donnie Darko (hay películas que hacen muy muy feliz a Meryone y Donnie Darko es una de ellas) sino porque así se dará más cuenta del poco cariño con el que hicieron la secuela. Y eso duele. Mucho.
Y, para terminar, decir que dejaron el campo abierto para una tercera pero no porque haya personajes que puedan tener conflictos por lo acontecido, claro que no... por algo infinitamente más triste y que sería demasiado largo de contar. ¿Quién va a verla cuando la hagan? ¡Bingo! Aquella que tiene por mala costumbre hacer cosas que sabe por adelantado que no debería hacer.
PS. La niña que quería escribir también puede violar a la familia de Donnie. Si dejan a Chris Fisher, a mí también. Y no, yo no lo daré a la luz. De momento, va a colgar ropa y a convencer a Folerpa de que es hora de pasar del sofá a la cama. Allí, decidirá.
PS.2. Al parecer mi ironía está tocada por lo que sea que contuviera el virus que me hizo declarar ser un esciápodo. No sé mi capacidad de escritura.
Muchas veces he dicho que nunca quise ser ni Wendy ni Campanilla sino Tigrilla, la princesa india. Eso en una de las poquísimas historias en las que me identifico con un personaje femenino. Otra es la que fue mi libro favorito de peque (antes de Poe) y sí, hubo un tiempo en que fui una niña, me ponían vestidos y pretendían que resultara una señorita: Mujercitas. Bueno, antes estaban los de los cinco y George que llevaba el pelo corto y no era como la tonta de la otra que siempre estaba haciendo la comida y, encima, era rubia. Pero yo era Jo. Leía, tenía amigos con o y, mientras a las otras niñas les decían que eran guapas, a mí me decían que tenía un pelo muy bonito. El profesor alemán que tocaba el piano nunca llegó y, bueno... tampoco nadie me ha publicado nunca nada. Hace años y años y años (y años) que no hablo con el que entonces pensaba que era Laurie pero hace poco todavía me dijeron poco menos que aquello de "tu cabello, tu cabello, tu única belleza".
Sin embargo, tengo nombre ficticio (fotologs, facebook, tumblr) de nínfula de Poe. Poe fue mi primer amor y ese poema fue el último que escribió. Además, Ligeia (mi cuento favorito) ya estaba pillado y Ulalume también. Mi primer blog ya tenía como url lo del once upon a midnight dreary y Lenore era repetitivo (dice la que es Annabel Lee en todas partes). Todas estan muertas. Lo de estar muerta era fundamental. Por circunstancias varias (como lo de tener cuatro años menos la primera vez que leí sobre su existencia), nunca conseguí pensar en Virginia Clemm como nínfula pero supongo que también le falta el componente maligno. Las nínfulas son efímeras y fascinantes. Casi tanto como la rosa del Principito. Y en éste no soy ni Principito ni rosa sino el zorro. Quien gana sólo por ser domesticado y por el color del trigo. A ratos, sólo a ratos, el aviador. Y yo tampoco sé dibujar.
La vida es de los otros y yo quiero un profesor alemán que toque el piano.
Y se me acaba la batería de Gregor. Sean buenos. Ni releo.
Realmente no, pero ayer pasé casi todo el día leyendo Rebecca, tomando té y escuchando a Marlene Dietrich.
También ejercí la misantropía desde mi sofá y decidí por enésima vez dar la razón a Sartre en lo de que el infierno son los demás. Afortunadamente los demás estaban fuera y yo estaba aquí. Con Folerpa, con mis latas de té y con Marlene. Y con un libro. Hay días que no importa cuál sea el libro, simplemente tiene que haber uno. Como aquellos fines de semana, cuando estaba en la residencia y bajaba a comer a última hora (o ni bajaba) pero pasaba el resto del tiempo tomando té y leyendo. Socializar no es malo, el alcohol es bueno, pero no hay nada mejor que estar solo con un libro. Si se tiene una gata, mejor.
Últimamente priorizaba demasiado las obligaciones académicas y las relaciones sociales. O tenía que estudiar o alguien me llamaba (o las dos cosas). Ni siquiera tomaba el té por litros como de costumbre.
Cualquier día me tomo en serio lo de opositar (cualquier día llegará pronto) y tengo que sacar cuatro asignaturas para licenciarme en Filología Portuguesa (que espero aprobar entre la convocatoria extraordinaria de diciembre y la de febrero y, desde luego, no después de junio) pero también tengo que leer por placer y como si eso fuera lo único que importara. Es lo único que importa. Leer fue siempre lo que más me gustaba.
¿Qué hago aquí? Me voy a seguir con Rebecca. O con cualquier otro. Se lee como se es y yo soy desordenada e impulsiva. Y voraz. Como dice Jose, acentuando el "un poquito", "un poquito bipolar". Si sólo fuera un poquito...
También voy a hacer la comida, que son las tres y media de la tarde.
(No, no es un post que a nadie le interese pero, como dice el perfil -cambio de perfil como de bragas últimamente- el blog es mío y hago con él lo que me da la gana. O algo parecido)
Ahora que (casi) no tengo vida académica, puedo aprender lo que quiera.
Las relaciones humanas serían mucho más fáciles si fuéramos todos pececitos de colores.
Mi vida la dirige Isabel Coixet y no quiero. Me cae mal.
Exijo que mi vida deje de ser dirigida por Isabel Coixet (o Sophia Coppola, o alguna petarda así) y pase a hacerlo Eric Rohmer. Sí, Rohmer.
Sigo siendo una decepción para mi señor padre pero ha empezado a dejar de importarme.
¿Por qué no podemos crecer en el campo como las margaritas?
Hay gente a la que quieres demasiado para pelearte con ellos para siempre.
Lo único casi equiparable al terror es el mar. Todo lo demás ocupa un segundo plano.
Que ya no vaya a doctorarme no quiere decir que ya no me gusten la Edad Media o la literatura artúrica.
Mi abandono del doctorado y la reacción familiar podría ser convertido en una obra maestra por Phillip Roth.
El otro día vi por fin Je vous salue, Marie y no me gustó. No hay nada que me resulte más frustrante que hincar el diente a una historia (libro o película) con ganas y que no me guste.
Y que sigue habiendo media docena de personas (aprox) con las que siempre es un placer estar y que darían un buen momento Eric Rohmer. Eric, ven. Dirígeme.
La primera estaba en mi libro nuevo de pintura victoriana que, entre unas cosas y otras, sólo he podido mirar por encima. El fin de semana pienso consagrárselo al señor Roth, al menos la mayor parte del tiempo. Sean buenos.